W 1929 w Polsce istniało około czterystu firm wydawniczych. Zaś dziewięć lat później było ich tylko około sześćdziesięciu. Większość (właściwie była to ponad połowa) ukazywała się w Warszawie. Największym wydawnictwem było wówczas Towarzystwo Wydawnicze Rój. Podczas II wojny światowej w Polsce nie istniały żadne wydawnictwa na tych terenach, które III Rzesza włączyła jako własne. Jednak powstawało sporo publikacji w języku polskim – były to m.in. kalendarze, broszury propagandowe, podręczniki, brukowce itp. Warto wspomnieć także o książkach wydawanych w podziemiu. Na terenach, które były włączone do ZSRR wszystkie polskie wydawnictwa były upaństwowione. Po wojnie nie istniały już wydawnicze oficyny prywatne.

Powstawały nowe firmy połączone z partiami politycznymi. Dlatego wydawcy mieli wszystko narzucone – łącznie z przydziałem papieru. Co roku wydawanych było jednak coraz więcej książek.

W okresie PRL najbardziej znane wydawnictwa to: Wiedza Powszechna, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Książka i Wiedza, Nasza Księgarnia, Wydawnictwo Literackie. Do państwa nie należały wówczas Pax oraz Znak. Już po roku 1977 zaczęły powstawać nielegalne i co za tym idzie – niezależne wydawnictwa, które powiązane były z antykomunistyczną opozycją. Najbardziej znane wówczas wydawnictwa to NOWA, Krąg, Przedświt, CDN, Oficyna Literacka. Po upadku PRL sukcesy osiągnęły m.in. Wydawnictwo Amber czy Dom Wydawniczy. Oczywiście, szybko na rynku zaczęły pojawiać się wydawnictwa zagraniczne, np. Bertelsmann.