Mimo, że Internet i telewizja zdecydowanie dzisiaj królują, to jednak wciąż wielu Polaków czyta i uwielbia literaturę. No właśnie. Ale jak właściwie można by zdefiniować literaturę? Stefania Skwarczyńska twierdzi, iż ten termin oznacza wszystkie „sensownie twory słowne”. Są to zatem dzieła artystyczne, czyli literatura piękna, ale także teksty użytkowe, np. literatura stosowana, która zachowana jest w formie pisanej albo w przekazie ustnym. Literatura piękna zazwyczaj dzielona jest na trzy rodzaje literackie. To oczywiście epika, liryka i dramat. Do tych pierwszych, epickich gatunków zaliczane są: baśnie, legendy, powieści, bajki, nowele czy opowiadania.

Gatunki liryczne zaś to: satyry, hymny, ody, pieśni, sonety, fraszki, elegie oraz treny. Zaś do gatunków dramatycznych zaliczamy: tragedie, komedie oraz dramat właściwy. W przypadku literatury dokonujemy również podziału na epoki (antyk, średniowiecze, renesans, romantyzm, barok, pozytywizm, dwudziestolecie międzywojenne, współczesność) oraz style literackie. Literatura piękna to wszystkie dzieła, w których przeważa tzw. funkcja estetyczna języka.

Zatem są to dzieła literackie, a nie teksty, które mają charakter informacyjny, publicystyczny, naukowy i tak dalej. Czasami trudno określić czy dany utwór literacki możemy określić jako literatura piękna. Niejeden badacz literatury ma z tym problem. Kiedy tak naprawdę sformułowano pojęcie „literatura piękna”? Powstało w XVIII wieku, kiedy miało miejsce systematyzowanie różnorodnych form piśmiennictwa. Termin ten powstał analogicznie do pojęcia „sztuki piękne”.